TRIZ – innowacyjność ujarzmiona

Fot. unsplash.com

Czy Waszym zdaniem organizacje są w stanie ujarzmić innowacyjność? Czy w ogóle istnieje zasadność dla tego typu działania? Czy można korzystać z formuł do tworzenia innowacyjnych produktów i usług w oparciu o logiczne myślenie i wyciąganie wniosków? Na te pytanie postaramy się odpowiedzieć bazując na Teorii Rozwiązywania Innowacyjnych Zagadnień (TRIZ).

 

TRIZ, czyli Teoria Rozwiązywania Innowacyjnych Zagadnień stanowi zestaw narzędzi i metod powstałych w latach 40-tych ubiegłego. Autorem TRIZ jest rosyjski wynalazca Genrich Altshulle, który pracując w inspektoracie patentowym poszukiwał spójnej metody generowanie innowacyjnych pomysłów. Po opublikowaniu przez Altshulle’a metody, w kolejnych latach przedstawiciele nauki i biznesu starali się przełożyć wspomnianą metodologią na realia biznesowe. Współcześnie lista firm korzystających z TRIZ jest bardzo długa, a do praktyków zaliczyć możemy firmy takie jak m.in.: Boeing, General Electric, Motorola, IBM czy Hewlett Packard.

 

Dlaczego TRIZ wzmaga innowacyjność? Ponieważ jest zestawem narzędzi, który pozwala na zwielokrotnienie pomysłów. Zdaniem praktyków można w nich odnaleźć dużo podobieństw do metod jakościowych, typu Six Sigma, Lean, czy Kaizen. Przede wszystkim widoczne są one w nastawieniu na ciężką pracę ku osiągnięciu wymaganego celu, w wykorzystaniu oraz analizie wszystkich dostępnych zasobów.

 

Schemat działania wg metody TRIZ przedstawia się następująco:

 

Opracowanie na podstawie: Obora H. (2008)

Opracowanie na podstawie: Obora H. (2008)


 

Z przedstawionej metodologii można korzystać zarówno na poziomie organizacji, zespołu jak i pracownika. Opiera się ona głównie na rozwiązywaniu problemów, wykorzystując metody logiki i analitycznego myślenia. Odrzuca burzę mózgów, metodę prób i błędów oraz intuicję.

 

Głównym założeniem TRIZ jest uzyskanie idealnego wyniku końcowego rozwiązania, identyfikacja sprzeczności oraz dążenie do ich wyeliminowania.

 

Autor narzędzia stworzył listę 40 zasad innowacyjności dzięki którym występujące sprzeczności w działaniu mogą zostać zniwelowane. Wśród rekomendowanych sposobów wymienić można np.: segmentację uniwersalność, dynamikę i ciągłość.

 

Co oznacza idealny wynik? Jest rozwiązaniem bez ograniczeń ze strony warunków fizycznych, ekonomicznych, organizacyjnych czy czasowych. Czyli najpierw należy sobie poradzić z wszelkimi ograniczeniami uniemożliwiającymi pracę nad innowacyjnym rozwiązaniem oraz późniejszym wdrożeniem. Analiza rzeczywistości pod kątem zalet i wad obecnego stanu rzeczy jest kluczowa do powodzenia projektu. Trzeba również mieć na uwadze unikanie wprowadzania niewłaściwości oraz sytuacji wpływających na pogorszenie rzeczywistości oraz unikanie komplikacji.

 

Współczesne modyfikacje modelu wpłynęły na wyszczególnienie 6 etapów teorii rozwiązywania innowacyjnych zagadnień:

Opracowanie na podstawie Obora H. (2008)

Opracowanie na podstawie Obora H. (2008)

 

  • Sformułowanie zadania – zadanie należy określić biorąc pod uwagę techniczne i ekonomiczne cele. Ważne jest ustalenie poziomu dopuszczalnych nakładów związanych z planowanymi działaniami. Na tym etapie należy również zanalizować rzeczywistość pod kątem zmian, których należy dokonać oraz stanów, które mają pozostać niezmienione. Kolejnym elementem do rozważenia jest poszukiwanie alternatywnych rozwiązań, wychodzących poza utarte schematy myślenia. Jeśli przyjmuje się założenie, że zadanie jest niewykonalne to poszukuje się zadania „zastępczego”, które powinno zrealizować pożądane wyniki. Następnie porównuje się obydwa założenia i dokonuje się wyboru, które zadanie jednak zostanie poddane dalszemu postępowaniu. Określenie warunków realizacji i wymaganych parametrów powinno zakończyć ten etap.

 

  • Sprecyzowanie założeń zadania – ten etap powinno się zacząć od analizy dostępnych źródeł na temat podobnych do wybranego zadania i opracować przedstawione gotowe rozwiązania oraz do nich przeciwstawne. W tym kroku najwięcej uwagi poświęca się na wnioskowaniu i dokonaniu wyboru spośród wybranych warunków zadania, które są podatne ma usprawnienia, eliminując te, które są nie możliwe do pokonania, bądź wymagają zbyt wielu nakładów i trudu.

 

  • Analiza zadania – w tym kroku należy ustalić idealny wynik końcowy zadania konfrontując go z wynikami dotychczasowymi. W celu eliminacji trudnych usprawnień, poszukuje się alternatywnych pomysłów do realizacji. Ocena wszystkich pomysłów powinna się zakończyć wyborem najlepszego rozwiązania i opracowaniem działań, które mają na celu niwelowanie potencjalnych przeszkód.

 

  • Ocena – w ramach tego etapu następuje ustalenie przyczyn postępu bądź spadku realizacji funkcji w danym zadaniu. Rozpocząć należy od określenia funkcji czy cech, które mają wpływ na pogorszenie realizacja zadania. Następnie rozpoznanie szczegółowych przyczyn problemu i na podstawie tego opracowanie alternatywnego wariantu i ewentualnie poniesionych w związku z nim nakładów i efektów.

 

  • Studium operacyjne – ten krok polega na ocenie rozwiązania w stosunku do założonego wyniku końcowego. Dokonując oceny bierze się pod uwagę sprzeczności, które to rozwiązanie jest wstanie usunąć oraz możliwości realnego zastosowania. Ostatnim działaniem w tym etapie jest identyfikacja konkretnych zadań w ramach danego rozwiązania (m.in.: organizacyjnych czy technicznych).

 

  • Synteza – to stadium powinna polegać na rozwinięciu otrzymanego rozwiązania poprzez dostosowania go do panujących warunków i określić, w których obszarach nastąpi zmiana. Ten etap pozwala na dokonywanie ostatecznych modyfikacji w proponowanych rozwiązaniu i opracowaniu możliwych rozwiązań dla podobnych sytuacji problemowych.

 

Powyższy model uwzględnia skrócenie etapów w zależności od trudności zadania. Zadania proste i mało angażujące mogą wymagać wprowadzenia tylko jego elementów. Całkowicie model zostanie wykorzystany przy zadaniach złożonych i trudnych.

 

Wielu sceptyków zarzuca tej metodzie proceduralność, schematyczność i oddanie się pewnym wzorcom, które ograniczają innowacyjność. Można usłyszeć również głosy mówiące, że jeżeli istnieje wzór na innowacyjność, to rozwiązania dzięki niemu wypracowane są łatwe do skopiowania. Zwolennicy sądzą jednak, biorąc pod uwagę, że innowacyjność ma generować nowe pomysły, ulepszać istniejące rozwiązania oraz pomagać w zarządzaniu projektami, nie można wyjść poza pewne schematy myślenia, nie posiadając bazy w postaci struktury. Zaletą tego modelu jest również jego uniwersalność. Pokazując większą liczbę potencjalnych rozwiązań niż zazwyczaj, ograniczając ryzyko niepowodzenia poprzez dogłębną analizę sprzeczności i przeszkód oszczędzamy czas i pieniądze.

 

TRIZ obecnie najczęściej stosowany jest w amerykańskich spółkach, choć widać już konferencje promujące powyższe podejście również na rynku polskim Co ciekawe można również spotkać zastosowanie tego modelu w pedagogice oraz psychologii. A czy Wy spotkaliście się już z tym modelem? Jeżeli nie, to czas najwyższy, aby poznać i wdrożyć TRIZ. Zachęcamy do pogłębienia tematu jako alternatywy dla burzy mózgów i innych metod służących wyzwalaniu kreatywnego myślenia.

 

 

 

Źródło:

Obora H. (2008), Metoda twórczego rozwiązywania problemów TRIZ, Zeszyty Naukowe, Uniwersytet Ekonomiczny w Krakowie, nr 775; 117-130

Reena Jana, The World According to TRIZ, http://www.bloomberg.com

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *