Szczęście w życiu, szczęście w pracy

Fot. unsplash.com

Założę się, że nie raz zadawaliście sobie pytania takie jak: w jaki sposób osiągnąć szczęście? Co sprawia, że czuję się szczęśliwy i czy to, co dotychczas udało mi się osiągnąć, można nazwać szczęściem?

 

Podobne pytania nurtują również naukowców, których wysiłki przekładają się na interesujące badania i systematycznie dostarczają nowych wniosków. Rezultaty te stanowią również bazę kolejnych modeli teoretycznych i publikacji. A tu trzeba przyznać wynik jest imponujący.

 

Znane są pewnie Wam zależności między poczuciem szczęścia a wiekiem (Cummins, 1995), osobowością (Diener et al, 2003) i osiąganiem celów (Higgins et al, 1997). Oczywiście to jedynie mały wycinek obszarów badań i zachęta do dalszych eksploracji.

 

 

W ubiegłym roku, wyzwanie weryfikacji kolejnych zmiennych wpływających na satysfakcję podjęła Diener (2014). Badaczka postanowiła sprawdzić, w jakim stopniu czynniki takie jak inteligencja emocjonalna, satysfakcja z pracy oraz osobowość wpływają na poczucie szczęścia.

 

W badaniu udział wzięło 200 osób zatrudnionych na stanowiskach kierowniczych w wieku od 35 do 58 lat z sześciu branż.

Opracowanie własne

Opracowanie własne, na podstawie Dabke (2014)

 

Do pomiaru osobowości w badaniu wykorzystano kwestionariusz osobowości Costa – McCrae’s Big Five Personality Scale (NEO-FFI) (Costa, McCrae, 1992), satysfakcję z pracy mierzono przy pomocy kwestionariusza satysfakcji z pracy autorstwa Brayfield – Rothe (Brayfield and Rothe 1951), zaś satysfakcję z życia kwestionariuszem SWLS Diener (Diener, 1984).

 

Diener postawiła 3 hipotezy:

  1. Istnieje pozytywny związek między inteligencją emocjonalną a poczuciem szczęścia.
  2. Czynniki osobowości takie jak: ekstrawersja, pozytywne nastawienie i sumienność są pozytywnie związane z poczuciem szczęścia, zaś neurotyzm wiąże się z nim w sposób negatywny.
  3. Satysfakcja z pracy w sposób pozytywny wiąże się z poczuciem szczęścia.

 

Hipotezy okazały się słusznie postawione, a kolejne analizy potwierdziły w przeważającym stopniu powyższe założenia.

 

Potwierdziło się przypuszczenie mówiące o związku poszczególnych składowych osobowości z satysfakcją z życia. Dabke (2014) wykazała, że istnieje dodatni związek satysfakcji z pracy (r= 0.34, p<.01) i sumienności (r=0.22, p<.01) oraz negatywna relacja neurotyzmu (r=10.24, p<0.01) z satysfakcją z życia.

 

W przypadku pozostałych czynników Wielkiej Piątki (pozytywnego nastawienia i otwartości na doświadczenie) badanie nie wykazało istotnych statycznie zależności.

 

Potwierdzenie zyskała także hipoteza mówiąca o pozytywnej korelacji satysfakcji z pracy i satysfakcji z życia (r= 0.34, p<0.01).

 

Mając na uwadze dotychczasowe badania dotyczące szczęścia, uzyskane wyniki nie są zaskakujące. Dowodzą one, że osobowość jest jednym z czynników wpływających na nie w największym stopniu. Niektórzy badacze wprost mówią, że ekstrawertycy są bardziej szczęśliwi z uwagi na lepsze dopasowanie do otoczenia (Diener, 1984).

 

Podobnie w przypadku satysfakcji z pracy. W dzisiejszych czasach ludzie przypisują ogromne znaczenie aktywności zarobkowej. Nie da się ukryć, że pracują również znacznie więcej niż jeszcze kilka lat temu. Często praca zawodowa zajmuje kilkanaście godzin dziennie i odbywa się kosztem życia prywatnego i bliskich.

 

Szczęście nie jest celem samym w sobie, a jedynie produktem dobrego życia. (Eleanor Roosevelt)


Zachęcamy do sprawdzenia w praktyce doniesień mówiących o poczuciu szczęścia.

 

 

Źródło:

Dabke D. (2014), Can Life Satisfaction be predicted by Emotional Intelligence, Job Satisfaction and Personality type? A Peer Reviewed Research Journal, vol. XVII, March 2014, p. 22 -32

Diener, E. (1984), Subjective well-being, Psychological Bulletin, 95, p. 542-575.

Goleman, D. (1995), Emotional intelligence, New York, Bantam Books

2 komentarze

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *